مشکلات حرف زدن

يه جايي تو زندگيم ديدم «نوشتن» شد عامل کلي از دلخوري ها و مشکلات 

خيلي از کسايي که ميگفتن متن و نوشته چه مسخره بازيه و کي ميخونه، بخاطر همين نوشته ها دلخور شدن و تصميماي جديد گرفتن 

خيلي راهشونو عوض کردن و بهم برچسب «دو رو» بودن زدن 

که اوني که تو نوشته هاست، اوني نيست که تو دنياي بيرون ميگه و ميخنده 

دلم انقد گرفت ديشب 

بخاطر اجباري که بخاطرش مجبورم يه راهي رو انتخاب کنم 

بخاطر صبوري بيخودي که بايد نشون بدم 

بخاطر لبخندها و انرژي هايي که از ته دل نيست و خسته کننده س 

ميدونم الان دلم ميخواد کجا باشم 

حتي ميدونم دوست دارم الان به کي زنگ بزنم

ولي دست تقدير و اجبار زندگي به سکوت وادارم ميکنه 

ميبينم که خيلي چيزها رو بخاطر همين «اعتراض کردن» و «سکوت نکردن» از دست دادم 

واقعا به نظرم اين علم روانشناسي و تز حرف زدن و مشکلات و با صحبت حل کردن، چرت و پرتي بيش نيست 

چند نفر تو دنيا هستن که  ظرفيت و منطق شنيدن داشته باشن ؟ ته تهش همون روانشناسا 

پ.ن: با اشاره به ترکيب آبگوشت و کباب و موهيتو و يه لبخند رضايت خالصانه و گوش دادن فلسفه هاي بيخودي