سکوت می کنم مگر سکوت چاره می شود؟

سکوت میتونه عواقب جبران ناپذیری داشته باشه

درست مثل زمانی که از درون بیمار شدی اما بدنت نشونه ای نمیده

انقدر دیر به خودت میای که تو چند قدمی مرگ و نابودی هستی و فرصتی برای مداوا نمونده

اون زمانه که حسرت میخوری چرا زودتر نشونه ها رو ندیدی

چرا وقتی قلبت بی دلیل ضربان های نامنظم میزد و درد میگرفت، ترس نابودیش تلنگری نشد برای پیگیری درد مزمنش؟

سکوت هم (برای من)، مثل مخفی کردن نشونه های یه بیماری، سرپوش میزاره رو موقعیت های بغرنج و عذاب آور

تبدیلشون میکنه به یه درد لاعلاج

یه بیماری مزمن که دیگه خیلی دیر شده برای مداوا کردنش

.

سکوت و خاموشی برای من همیشه آخرین انتخابه

هر چند که من اونی نیستم که راه سعادت و پیدا کرده

اما نگفتن نه تنها برای من راه چاره نیست

بلکه از درون هم منو به پوچی و افسردگی میرسونه

پس گوش بدین به صدای فریادهام ...